eser: ismet özel
seslendiren: hakan b____
hakan.yks@hotmail.com
bu yaşa erdirdin beni.
gençtim, almadın canımı.
ölmedim genç olarak.
ölmedim, beni leylâk büklümlerinin içten ve dışardan sarmaladığı günlerde.
bir zamandı, heves ettim gölgemi enginde yatan o berrak sayfada gezindirsem diye.
ölmedim, bir gençlik ölümü saklı kaldı bende.
vakti vardıysa aşkın, onu beklemeliydi.
genç olmak yetmiyordu fayrap sevişmek için.
halbuki aşk, başka ne olsundu hayatın mazereti?
demedim dilimin ucuna gelen her ne ise...
vay ki gençtim!
ölümle paslanmış buldum sesimi.
hata yapmak fırsatını adem'e veren sendin,
bilmedim onun talihinden ne kadar düştü bana.
gençtim ben ve neden hata payı yok diyordum hayatımda.
gergin bedenim, toprağa binlerce fışkını saplar idi;
haykırınca, çeviklik katardım gökyüzüne...
bir düşü, düşlere dalmaksızın kavrayarak;
bulutu kapsayarak açmadan buluta içtekini,
tanıdım ademoğlu kimin nesiymiş.
ter döküp soru sormak nereye sürüklermiş kişiyi.
çeşme var, kurnası murdar.
yazgım, kendi avucumda seyretmek kırgın aksimi.
gençtim ya, ne farkeder deyip geçerdim.
nehrin uğultusu da olur, dalların hışırtısı da.
gözyaşı, çiğ tanesi, gizli dert veya verem;
ne fark eder' demişim, bilmeden farkı istemişim.
vay beni leylâk kokusundan çoban çevgenine;
arastadan ırmaklara çarkettiren dargınlık!
yola madem, çöllerdeki satrabı yalvartmak için çıkmıştım,
hava bozar, yüzüm eğik giderdim yine.
yaza doğru en kuduzuyla sürüngenlerin sabahlar, yola devam ederdim.
gençtim işte, şehrin o yatık raksından incinen yine bendim.
gelip bana çatardı o ruh tutuşturucu yalgın.
onunla ben, hep sevişecek gibi baktık birbirimize,
bir kez öpüşebilseydik dünyayı solduracaktık.
oysa bu sürgün yeri, bu pıtraklı diyar;
ne kadar korkulu yankı bulagelmiş gizlerimizde
hani yok burda yanlışı yoklayacak hiç aralık.
bütün vadilere indik bir kez öpüşmek için,
kalmadı hiçbir tepe çıkılmadık.
eriyeydik nesteren köklerine sindiğimizce,
alıcı kuş pençesiyle uçarak arınaydık,
ah! bir olaydı diyorduk vakar da yoksanaydı.
doğruydu böyle, kan telef olmasın diye çabalamamız.
ama, kendi çeperlerimizi böyle kana buladık.
gönendi dünya bundan istifade,
dünya, bayındırladı.
bir yakış, bir yanış tasarımı beride,
öte yakada bir benî âdem;
her gün küsülü kaldık.
bunca yıl bu gücenik macera beni tutuklu kılan.
artık bu yaşa erdirdin beni, anladım.
gençken almadın canımı, bilmedim.
demek gökten ağsa bile tohum, yürekten düşecekmiş.
çünkü, hataya bağışık büyük hatadan beri nezaret yer.
çiğ tanesi sanmak ne cüret; gözyaşıymış, insanın insana raptolduğu cevher.
şimdi tekrar ne yapsam dedirtme bana yarabbi!
taşınacak suyu göster, kırılacak odunu.
kaldı bu silinmez yaşamak suçu üzerimde!
bileyim, hangi suyun sakasıyım ya rabbelalemin,
tütmesi gereken ocak nerede?
