Erol Sunat’ın bu kaleme aldığı metin, toplumun içinden geçtiği zorlu ekonomik ve ruhsal süreçleri helva yapımı metaforu üzerinden zarif bir dille ele almaktadır. Yazar, eldeki tüm imkânlara ve ham maddelere rağmen asıl ihtiyacın, işin ehli olan bir ustanın sevgi dolu dokunuşu ve mahareti olduğunu vurgular. Helva sadece bir tatlı değil; bu toprakların umudunu, işini ve toplumsal birliğini simgeleyen derin bir kültürel sembol olarak sunulur. Karamsarlığın ve belirsizliğin hâkim olduğu bir atmosferde, helva kazanı etrafında toplanmak milli bir teselli ve çözüm arayışı olarak nitelendirilir. Metin, her türlü güçlüğe rağmen bu coğrafyanın öz değerlerine dönerek yeniden ayağa kalkma inancını yansıtmaktadır. Sonuç olarak yazar, samimiyet ve ustalıkla harmanlanan bir emeğin, toplumsal yaraları iyileştirecek yegâne güç olduğunu savunur.
